Kiedy ciężarna samica jest gotowa do porodu, oddziela się od reszty kapsuły w pobliżu powierzchni wody. Cielęta delfinów zwykle rodzą się najpierw ogonem; po urodzeniu cielęta mają około 35-40 cali długości i ważą od 23 do 65 funtów. Matka natychmiast wyciąga niemowlę na powierzchnię, aby mogło oddychać. Prawdopodobnie najbardziej znanym wśród delfinów słodkowodnych jest różowy delfinlub boto. Jego nazwa naukowa to: Inia geoffrensisi jest bardzo poszerzony o dorzecza Amazonki i Orinoko. Ten delfin jest największy z delfinów słodkowodnych, osiągając prawie trzy metry i ważąc do 185 kg. Na szczęce ma 25-29 zębów. Jednakże może on wykazywać zainteresowanie jednocześnie kilkoma samicami, co zwiększa szanse na udane zapłodnienie. Po zdobyciu lokalizacji, kurorty delfinów kopulują, co powtarza się kilkakrotnie przez około 20 minut. Na coitus samiec odwraca się do przyszłej matki bokiem i naciska na jej ciało z brzuszną częścią. W głowie delfina jest coś zwanego melonem. Pomaga to echolokacji delfinów, umiejętności, którą uważa się za wszystkie gatunki delfinów. Pomaga im to polować na ryby, nawet jeśli są zbyt daleko, aby je zobaczyć. Delfiny mają duże mózgi, dzięki czemu są jednym z najbardziej inteligentnych zwierząt na świecie. Jeśli jest to na twojej liście, prawdopodobnie zastanawiasz się, gdzie najlepiej się udać, aby odhaczyć to niesamowite doświadczenie. Chociaż chodzenie na pokazy delfinów i do akwariów oferujących tego rodzaju doświadczenia może być kuszące, to w rzeczywistości wspieranie takich firm może być bardzo problematyczne. Jednak przed podjęciem decyzji o podróży na Djerbę warto zbadać, czy spełnia nasze oczekiwania i czy warto zainwestować czas i środki finansowe w to miejsce. W tym artykule omówimy, dlaczego Djerba jest wyjątkowym miejscem, które warto odwiedzić, jakie atrakcje czekają na turystów oraz jakie korzyści niesie ze sobą podróż na . Nie bez powodu naszą ukochaną Ziemię nazywa się niejednokrotnie niebieską planetą. Nazwa ta uwydatnia, jak ogromną rolę na powierzchni planety odgrywają obszary wodne. Jeśli bowiem zliczyć i zsumować powierzchnię oceanów, mórz, jezior, a także pomniejszych akwenów wynik jednoznacznie wskaże, że stanowią one ponad 70% naszej planety. Znając te dane, można całkiem poważnie zastanowić się chociażby nad liczbą największych ziemskich akwenów. Powszechnie wiadomo bowiem, że na powierzchni Ziemi wyróżnia się aż 5 oceanów rozmaitych rozmiarów. Bez wątpienia mórz wyliczyć można znacznie więcej, bowiem jest ich ponad czternaście razy tyle, co największych zbiorników wodnych, czyli oceanów. Nic zatem dziwnego, że zsumowaną powierzchnię mórz szacuje się na około 40 milionów kilometrów kwadratowych. morza świata Zatem ile jest mórz na świecie? Mówi się o liczbie 71 bądź 73 podczas wyliczania morskich terenów. Skąd wzięła się taka różnica? Absolutnie nie chodzi o morza, które z biegiem ewolucji planety zniknęły, pozostawiając po sobie obszary suche. Różnica jest przedmiotem sporu pomiędzy naukowcami badającymi planetę, bowiem wielu z nich uważa otwarcie, że zarówno Morze Kaspijskie oraz Morze Martwe na tytuł mórz nie zasługują. Klasyfikowane zostają w kategorii ogromnych jezior aniżeli morskich akwenów, pomimo że ich wody zawierają ogromne ilości soli. Morza na świecie podzielić można w różnoraki sposób. Wyróżnia się bowiem morza międzykontynentalne, ale także wewnątrz kontynentalne, otwarte, między wyspowe oraz przybrzeżne. Niemniej jednak zarówno morza, jak i oceany, odgrywają niebagatelną rolę na ziemi. Jako akweny dają schronienie oraz środowisko do życia dla wielu różnorakich rodzajów stworzeń, które nie przetrwałyby na lądzie ani w zbiornikach wodnych o niewielkiej głębokości. Jaki jest największy ocean ? Jeśli chodzi o największe oceany, w zasadzie nie ma wątpliwości i śmiało tytuł kolosa przyznać można Pacyfikowi. Jest to inna nazwa Oceanu Spokojnego, który zgodnie z historią swoją nazwę zawdzięcza marynarzowi Magellanowi. Za najmniejszy natomiast uchodzi Ocean Arktyczny, zwany przez wielu Morzem Północnym. Klasyfikacja mórz nie jest już tak oczywista. Wymieniając największe morza świata, nie można jednak pominąć Morza Śródziemnego w Australii czy Filipińskiego. największe morze świata Największe morza świata Morze śródziemne w Australii, Morze Filipińskie, Morze Koralowe, Amerykańskie Morze Śródziemne, Morze Arabskie, Morze Sargassowe, Morze Południowochińskie, Morze Weddella, Morze Karaibskie, Morze Śródziemne, Zatoka Gwinejska, Morze Tasmana, Zatoka Bengalska, Morze Beringa, Morze Ochockie, Zatoka Meksykańska, Zatoka Alaska, Morze Barentsa, Morze Norweskie, Morze Wschodniochińskie. Potrafią korzystać z narzędzi, używają własnego języka, mają imiona, baraszkują w wodzie jak dzieci i polują jak świetni myśliwi. Dziś nie mamy już wątpliwości – to najbardziej inteligentne zwierzęta na Ziemi. Oczywiście zaraz po człowieku. Niesamowita Kelly Wśród delfinów, podobnie jak u ludzi, istnieją jednostki zdecydowanie wybijające się ponad normę. Choć wydaje nam się, że zwierzęta w obrębie gatunku mają zbliżoną inteligencję, te sympatyczne stworzenia naprawdę potrafią zaskakiwać. Jednym z takich przypadków jest Kelly – delfin butlonosy przebywający w Instytucie Studiów nad Ssakami Morskimi w Mississippi. Wszystkie delfiny w Instytucie nauczono, aby podnosiły śmieci, które wpadną do ich basenów i pływały z nimi w zębach tak długo, aż nie zobaczą trenera. Ten natomiast w zamian za utrzymywanie czystości, nagradzał zwierzęta rybą. Kelly uczyniła jednak z tego zadania coś więcej, niż tylko prostą „wymianę uprzejmości”. Kiedy zdarzyło się, że ktoś wrzucił do wody papier, ta od razu chowała go pod kamieniem na dnie basenu. Następnym razem wypatrzywszy trenera płynęła w kierunku swojego „schowka”, wydzierając z papieru mniejszy kawałek i przypływając z nim po nagrodę. Po zjedzeniu ryby, Kelly powtarza tą czynność tak długo, jak długo ma po co wracać. Zachowanie to jest niezwykle interesujące choćby z tego powodu, że w jasny sposób wskazuje, iż Kelly nie tylko umie łączyć proste fakty, ale wykazuje się również zdolnością myślenia o przyszłości i planowania nagrody w czasie. Obserwując reakcję trenera, Kelly wywnioskowała we właściwy sobie sposób, że tak większy, jak i mniejszy kawałek nieczystości, które od czasu do czasu lądują w zbiorniku, zapewnią tę samą nagrodę. Wydzierając pojedyncze skrawki papieru (zamiast dawać go w całości od razu) Kelly otrzymywała więcej ryb niż jej kompani w Instytucie. W jakimś sensie zatem odwróciła panującą do tej pory w świecie przyrody regułę – „tresując” człowieka. Jak gdyby tego było mało, nie zatrzymała się jedynie na sztuczce z chowaniem papieru. Pewnego dnia, gdy mewa wleciała do jej basenu, złapała ją, poczekała na obsługę i oddała personelowi oceanarium upolowanego ptaka. A ponieważ ten był duży i nie do końca było jasne czy ptak wpadł do basenu już martwy, otrzymała więcej niż zazwyczaj ryb. To dało Kelly do myślenia. Następnym razem gdy była karmiona, zamiast od razu jeść wszystko, sprytna butlonosa schowała ostatnią rybę w tym samym miejscu, w którym do tej pory trzymała kawałki papieru. Kiedy wokół nie było już ludzi, wyciągnęła przynętę na powierzchnię basenu, aby zwabić głodne mewy, które z łatwością łapała. W ten sposób zdobywała jeszcze więcej jedzenia. Kiedy opanowała już tą strategię do perfekcji, nauczyła jej swoje młode (tak jest, delfiny potrafią się uczyć), a te przekazały umiejętność innym kompanom w akwarium. Zanim trenerzy zrozumieli co się święci, na mewy polowała już połowa populacji delfinów w Instytucie Studiów nad Ssakami Morskimi w Mississippi. Delfin butlonosy w US Army. Źródło: Wikipedia. Delfiny mają imiona? „Inteligencja” to termin, który pomimo powszechnego użycia, nadal nie może się doczekać precyzyjnej definicji i interpretacji. Niemniej większe mózgi są tradycyjnie kojarzone z większą inteligencją, a średnia waga mózgu delfina butlonosego wynosi około 1600 gramów (u dorosłego człowieka to około 1,5 kg). Oczywiście nie sama waga mózgu decyduje o potencjale intelektualnym ssaka, ale jej proporcje w stosunku do masy ciała. A te u delfina są nieco gorsze niż u homo sapiens, ale w świecie zwierząt nie mają już sobie równych. Dzięki silnie pofałdowanej korze, która przekłada się na więcej połączeń pomiędzy neuronami, według większości badaczy delfiny przewyższają inteligencją nawet szympansy. Tak zwany współczynnik encefalizacji, który szacuje faktyczne zdolności percepcyjne danego organizmu, przypisuje pewnym gatunkom delfinów morskich wynik dochodzący do prawie 4,5 punktu, przy następujących wynikach dla poszczególnych gatunków: orka – 2,75; szympans – 2,49; pies – 1,17; kot – 1; mysz – 0,5. Człowiek w podobnych badaniach osiąga rezultat około 7,5 punktu. Delfiny bawią się widząc swoje odbicie w lustrze. Również jeśli chodzi o kwestie komunikacyjne, delfiny wykazują niespotykane nigdzie indziej zachowania. Istnieją mocne dowody na to, że niektóre gwizdy, które stanowią sposób komunikacji tych ssaków, używane są przez delfiny do identyfikacji między osobnikami. Unikatowy gwizd, służący jako rodzaj imienia, rozwija się dość wcześnie w życiu delfinów i wydaje się być przyswajany w procesie naśladowania odgłosów wydawanych przez matkę danego osobnika. Również polując w grupach, delfiny wykazują się zdolnościami planowania i pomysłowością. Jedną ze znanych metod stanowi okrążanie ławic i zacieśnianie kręgu. Podczas ataku ssaki straszą ryby wydawanymi świstami i wypuszczanymi pęcherzykami powietrza. Osobniki polujące w rzekach często wykorzystują masę swojego ciała do zaganiania i „wypłukiwania” ryb na mulisty brzeg. Wśród tych ssaków panuje również silna więź i, podobnie jak u słoni, delfiny wiążą się ze sobą na całe życie. Zdarza się również, że delfiny towarzyszą rannemu lub choremu osobnikowi, pomagając mu utrzymywać się na powierzchni, aż do jego śmierci, niejednokrotnie pomagając także ludziom, np. odganiając od rozbitków rekiny. Pomimo wielu lat prowadzonych badań, zachowanie tych zwierząt ciągle kryje przed nami tajemnice. Wiemy już na pewno, że rozpoznają swoje odbicie w lustrze do tego stopnia, że czerpią przyjemność z oglądania się i robienia przy tym sztuczek. Używają również narzędzi, takich jak np. gąbki „nadziewane” na pysk, które chronią przed ukłuciami płaszczek podczas polowania przy dnie raf koralowych Australii. Mało tego, wszystkie te umiejętności przekazywane są przez matki swoim młodym, a te następnie analogicznie do przypadku Kelly, przekazują wiedzę dalej. Zupełnie jak dzieci Aby przekonać się, na ile stać delfiny pod względem kreatywności, Karen Pryor – znana ekspert od trenowania zwierząt – poddała ich niewielką grupę ciekawemu testowi. Delfiny były wynagradzane za każdym razem, gdy wykazały się nową aktywnością. Potrzeba było raptem kilku prób, aby zwierzęta zorientowały się, jaki rodzaj zachowań jest od nich wymagany. Podobne zadanie postawiono przed dorosłymi ludźmi, którzy miej więcej w podobnym czasie zrozumieli koncepcję eksperymentu. W obu przypadkach Pryor zanotowała krótki okres frustracji (a nawet gniewu w przypadku ludzi), zanim udało się im zrozumieć, czego się od nich wymaga. Ludzie, kiedy już odkryli ukrytą prawidłowość w wynagradzaniu nowych zachowań, wyrażali ulgę i uważali zadanie za wykonane. Natomiast delfiny pływały w podekscytowaniu dookoła basenu, prześcigając się wzajemnie w kolejnych sztuczkach. Jedną z cech przemawiającą na rzecz ogromnego potencjału delfinów jest również charakterystyczna dla nich zdolność naśladowania oraz uczenia się. Młode pozostają pod opieką matki przez kilka lat i ten czas służy im jak swojego rodzaju przedszkole. Obserwując jak starsze osobniki używają upolowanych wcześniej ryb z kolcami do wypłoszenie muren z ich kryjówek przy dnie, młode delfiny analogicznie jak niemowlaki – uczą się naśladując podobne zachowania. Przekonał się o tym jeden z gości amerykańskiego delfinarium. Na nakręconym amatorską kamera filmie można zobaczyć jak mężczyzna stoi z papierosem przy oknie basenu, a następnie puszcza „kółko” z dymu. Obserwujący go młody delfin natychmiast podpływa do matki i wraca z pyskiem pełnym mleka wypuszczając je w wodzie w podobny sposób. Często zdarza się również, że ssaki imitują pływających w basenach nurków, naśladując odgłosy np. czyszczonej szyby, albo wypuszczając bąbelki powietrza w tym samym rytmie, w którym czynią to nurkowie. Przez wzgląd na wspomnianą inteligencję oraz łatwość w wytrenowaniu, delfinami zainteresowały się również armie. Stany Zjednoczone oraz Rosja wykorzystują je do ratowania zaginionych płetwonurków oraz lokalizacji min wodnych. Dużym sukcesem było wykorzystanie delfinów w dwóch konfliktach w Zatoce Perskiej po stronie amerykańskiej. Obecnie w projekcie marynarki wojennej, dotyczącym wykorzystania ssaków morskich w celach militarnych, zaangażowanych jest około 80 delfinów butlonosych. Idealnie przystosowane Delfiny poza tym, że są niesamowicie sprytne, swój sukces gatunkowy zawdzięczają również niesamowitemu przystosowaniu do środowiska, w którym żyją. Charakterystyczny wygląd delfinom zapewnia tzw. melon, czyli wypukły narząd umożliwiającemy echolokację. Wspomniany narząd umieszczony jest w okolicach czoła ssaka. Delfiny rozpoznaje się również dzięki wydłużonym szczękom, posiadającym bardzo liczne uzębienie (u niektórych gatunków do 130 zębów). Płuca delfina są proporcjonalnie niewiele większe od naszych, jednak delfiny wykorzystują tlen efektywniej dzięki magazynowaniu go w mięśniach. Częstotliwość oddechów delfina waha się od 1 do 6 na minutę a butlonose mogą wstrzymywać oddech nawet do około piętnastu minut. Delfiny oceaniczne określane również jako „prawdziwe delfiny”, są najbardziej zróżnicowaną grupą waleni. Rodzina delfinowatych (Delphinidae) obejmuje około 32 gatunków. Większość z nich, zgodnie z nazwą, zamieszkuje otwarty ocean, choć nie jest to ścisłą regułą dla grupy. W niektórych przypadkach delfiny oceaniczne potrafią żerować w wodach przybrzeżnych, zapuszczając się również w koryta rzek. Gdy światło przechodzi z powietrza do wody, zmienia się jego prędkość, w wyniku czego powstaje efekt optyczny zwany załamaniem fali świetlnej. Dla delfinów oznacza to, że ich oczy muszą skorygować te różnice, jeżeli chcą widzieć czysto w obu sytuacjach. Delfiny mają specjalnie przystosowane soczewki i rogówki, które pozwalają im widzieć bezbłędnie w każdych warunkach. Swoją zadziwiającą zwinność ssaki zawdzięczają wyspecjalizowanym gruczołom skórnym, które wydzielają śluz zmniejszający wydatnie opór wody. Podczas polowania czy popisów akrobatycznych potrafią osiągać prędkości zbliżone do 50 km/h. W poszukiwaniu pożywienia zdarza im się nurkować nawet do 260 metrów w głąb oceanu. Dzięki temu niesamowitemu przystosowaniu i ciągle zaskakującemu naukowców potencjałowi, wiele wskazuje na to, że na Ziemi nie jesteśmy jedynymi istotami, które potrafią myśleć. A to chyba, szczególnie w świetle brutalnych połowów delfinów, powinno dać nam do myślenia. Artykuł mojego autorstwa pierwotnie opublikowany na ( kinga99 zapytał(a) o 17:19 gdzie jest najwięcej delfinów ? 1 ocena | na tak 0% 0 1 Odpowiedz Odpowiedzi GaleScud odpowiedział(a) o 17:22 pacyfik 0 0 blocked odpowiedział(a) o 14:53 W morzu i oceanie 0 0 BRyLanCikOwA odpowiedział(a) o 09:44 w oceanach 0 0 Uważasz, że ktoś się myli? lub Delfiny są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych stworzeń morskich. Te wodne ssaki należą do rodziny Delphinidae – delfinów oceanicznych. Bardzo często występują w stadach i przez całe swoje życie mają jedno bądź dwoje młodych. To nie wszystkie fakty o tych niezwykłych stworzeniach. Chcesz poznać ich więcej? Koniecznie przeczytaj ten tekst! Delfiny – ciekawostki Delfiny to inteligentne i żartobliwe stworzenia, kochane zwłaszcza przez najmłodszych. Warto poznać ciekawostki na ich temat. Delfiny nie potrafią oddychać pod wodą. By móc zaczerpnąć świeżego powietrza, muszą wynurzyć się na chwilę, po czym znów nurkują pod do komunikacji używają specjalnych dźwięków, które przekazują wiele informacji. Naukowcy do dziś mają problem z ich rozróżnieniem. Poszczególne jednostki dźwięku, które są przez nie wytwarzane, to indywidualny język delfinów, niezrozumiały dla człowieka. Jako ludzie nie możemy wychwycić wszystkich odgłosów, dlatego w rozszyfrowaniu delfiniego języka pomaga nam nowoczesna technologia. Co ciekawe, delfiny również dzięki wydawanym przez siebie odgłosom mogą sprawdzać odległość od punktu są żyworodne i przez całe swoje życie samica może mieć jedno lub dwa młode. Bardzo rzadko zdarzają się również ciąże mnogie. Ciąża u delfinów trwa od 9 do nawet 17 miesięcy. Po urodzeniu mały delfin od razu umie pływać i wie, że musi zaczerpnąć powietrza nad powierzchnią wody. Małe delfiniątka pozostają z matką do drugiego roku życia. Nie przeszkadza im to jednak być przy matce również wtedy, kiedy mają 3 lub nawet 8 urocze stworzenia potrafią być również groźne – posiadają aż 100 ostrych zębów. Nie używają ich jednak do przeżuwania – brak mięśni szczęki uniemożliwia im to zadanie. Służą im one do polowania na ryby, które następnie połykają w popularnym gatunkiem jest orka oceaniczna. Na świecie jest jednak ponad 40 gatunków delfinów, które występują w akwenach na całym świecie. Fot. ELG21/Pixabay Delfiny uwielbiają się bawić i często wyskakują nad falami lub ganiają się w stadach. Są przy tym bardzo urocze, choć taka socjalizacja ma swój cel. W grupie mogą znaleźć znacznie więcej niedawna wiemy, że delfiny nie zawsze żyły w wodzie. Miliony lat temu przodkowie delfinów wędrowali po lądzie. Wcześniej były parzystokopytnymi zwierzętami. Możliwe że to dlatego delfiny pozostały żyworodne. Około 50 milinów lat temu przodkowie delfinów stwierdzili, że ocean będzie lepszym miejscem do życia. Resztki z dawnych kości palcowych można zauważyć u dorosłych wielorybów oraz delfinów. Są umiejscowione na uważa się za jedne z najinteligentniejszych zwierząt na ziemi. Biolodzy twierdzą, że swoją mądrością dorównują małpom, a ewolucja mózgu delfina jest bardzo podobna do rozwoju tego organu u człowieka. Możliwe że dlatego delfiny nie tylko są zwierzętami stadnymi, ale również rozpoznają członków stada oraz mogą odczuwać współczucie czy u delfinów są dość specyficznie rozwinięte – mają bardzo ostry wzrok, zarówno w wodzie, jak i poza nią. Słyszą z częstotliwością o 10 razy wyższą od górnej granicy słuchu u dorosłego człowieka. Zwierzęta te odczuwają dotyk, ale nie wykształcił się u nich zmysł mogą pozostać w tzw. trybie czuwania nawet na wiele dni lub tygodni. Podczas snu z kolei wyłączają połowę mózgu, by móc utrzymać oddech oraz czujność. Delfiny śpią tak, by unosić się na powierzchni, dzięki czemu otwór wydmuchowy nie jest pokryty wodą, a one mogą spokojnie prawda te urocze stworzenia nie mają imion, ale każdy z nich ma swój własny i niepowtarzalny dźwięk i zawołanie. Ich charakterystyczne gwizdy pozwalają odróżniać się między sobą. Samice delfinów uczą swoje nowo narodzone cielęta ich zawołań, by mogły one podpłynąć do nich w razie delfinów składa się ze świstów oraz krzyków. Są to także impulsy ultradźwiękowe, których częstotliwość jest zależna od gatunku delfina. Mieści się ona w przedziale pomiędzy 500 a 200 000 Hz. Każdy osobnik wydaje swój charakterystyczny gwizd, który ustala się do około pierwszego roku życia delfina i później nie ulega większym zmianom. Delfiny do poruszania się używają również echolokacji, dzięki czemu łatwiej jest im znaleźć np. ławicę ryb. Zdjęcie główne: Pixabay Profesjonalnym pisaniem tekstów zajmuje się od 5 lat. Wcześniej tworzyła artykuły dla portalu E-VIVE. Jest właścicielką firmy Hero-Writer. W wolnym czasie zajmuje się grami RPG oraz gotowaniem. Uwielbia również podróże i modę. Czytaj więcej Zwierzęta Ciekawostki o delfinach Bardzo inteligentne i społeczne ssaki. Żyją zarówno w oceanach jak i rzekach. Często podróżują w dużych stadach czasem przekraczających liczbę 1000 osobników. Mają swój język, którego do dziś nie udało nam się rozszyfrować. Delfiny są bardzo ciekawskie i towarzyskie, lubią również towarzystwo ludzi. 1Delfiny lubią drzemki. Ponieważ delfiny oddychają powietrzem atmosferycznym, nie mogą pozwolić sobie na długotrwały sen pod wodą. Zaadaptowały się więc do wodnego życia w ten sposób, że ucinają sobie 15 - 20 minutowe drzemki podczas których tylko jedna półkula mózgu śpi. Podczas takiej drzemki delfin może normalnie pływać, oddychać i wypatrywać zagrożeń. 2Delfiny używają echolokacji. W ten sposób odnajdują się w otaczającym je środowisku. Emitując dźwięki o wysokiej częstotliwości nasłuchują powracającego do nich echa i na jego podstawie budują "mapę" przestrzeni. Wykorzystują echolokację również do znajdowania pokarmu i polować. 3Co jedzą delfiny? Delfiny polują w stadach i odżywiają się rybami, kalmarami i skorupiakami. Dieta różni się w zależności od gatunku i miejsca jego występowania. Za podstawę ich menu służą ryby i kalmary, które są zarazem źródłem wody ze względu na dużą jej zawartość w ciele tych zwierząt. Ponieważ delfiny nie piją, cała przyswajana przez nie woda pochodzi z pokarmu. Dowiedz się więcej... 4Orki są największymi naturalnymi wrogami delfinów. Choć same należą do delfinowatych, nie przeszkadza im to w polowaniu na mniejszych kuzynów. 5Delfiny porozumiewają się zarówno w sposób werbalny jak i niewerbalny. Mogą wydawać komunikaty za pomocą ruchów ogona, sposobu pływania lub przybierania określonych poz. Oprócz tego mają bogaty język składający się ze specjalnych klików i gwizdów o wysokiej częstotliwości. Za pomocą dźwięków mogą informować się o niebezpieczeństwie, pokazywać swój stan emocjonalny lub przywoływać młodsze, niesforne delfiny do porządku. 6Na świecie jest blisko 40 gatunków delfinów. Większość z nich żyje w płytkich wodach oceanicznych w strefie tropikalnej. 7Istnieje 5 gatunków delfinów, które żyją w rzekach. Na przykład Inia amazońska jest przedstawicielem delfinów żyjących w wodach Amazonki i Orinoko. 8Delfiny są bardzo inteligentne i skore do zabawy. Intelektem dorównują małpom a struktura ich mózgu jest bardzo zbliżona do ludzkiej. 9Delfiny są bardzo społecznymi zwierzętami, łączą się w grupy dochodzące do kilkunastu osobników. Więzi w grupach nie są stałe, delfiny co jakiś czas przechodzą z jednej grupy do drugiej. W warunkach obfitości pokarmu grupy delfinów mogą okresowo łączyć się ze sobą w supergrupę, której liczebność jest w stanie przekroczyć tysiąc osobników. 10Delfiny są bardzo dobrymi rodzicami. Po urodzeniu młodego osobnika jest on otaczany opieką a matka bardzo chętnie i często bawi się z nim. W zależności od gatunku małe delfiny nie opuszczają towarzystwa matki od 3 do 8 lat.

ile jest delfinów na świecie